X
تبلیغات
رایتل
عشرتکده ی یَقَضان
خوابگردها و دستنوشته های پراکنده رضا مشتاق
فراموش خانه
موضوع بندی

ژکانه ها

یکشنبه 19 اسفند‌ماه سال 1386
یک لقمه زندگی

 

مادامی که امید، آرزو و امیال وجود داشته باشد ما انسانها زنده می مانیم و زندگی می کنیم. حتی اگر جاذبه ایی در کار زمین نباشد و همچون حباب کف صابون در کسری از ثانیه در فضای لایتناهی حل و محو شویم.

 

امید و آرزو میتواند همان کسر ثانیه را نیز فرح بخش و شادی آفرین جلوه دهد...!

و مگر جز این میباشد که دوره ی عمر شصت یا هفتاد ساله ی ما در مقابل عمر طولانی کائنات کمتر از کسری میلینیومی از عمر کائنات است.

 

امید و آرزوها در حکم دیازپامی سنگین و گیرا طول زندگی را افزایش میدهد(هرچند که این افزایش طول کاذبی در خواب و رویاء اتفاق افتاده باشد)...

 

دلنوشته:

 

من میخواهم این کسر کوچک را با لذتی معنوی سپری کنم

 

ایکاش عشق از راه میرسید و می توانستم با یقین فریاد بزنم

مرده بدم، زنده شدم دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

 

ایکاش... ، ایکاش... ، ...